.jpg)
.jpg)
Wednesday, September 30, 2009
Tuesday, September 29, 2009
ÞGJ
GÖNGIN.
Það var einsog ég hafði séð í gegnum efnið.
Einn haust morguninn vaknaði ég nýr. Ég heyrði hljóð einsog sellófan væri að rifna inní höfuðið. Einsog ungabarn opnaði ég augun og grét.Ég hafði stígið inní heim sem í kringum mig andaði og skalf af lífi. Það var einsog einhver hefði þvegið allt. Litir og hlutir og hljóð urðu að óaðskiljanlegum vef sem hafði á sig munstur. Mynstrið myndaði dýpri og flóknari form einsog zúmmað væri inní madelbrot sett. Ég tók skref sem voru risastökk fyrir mannkyn. Sagan hvirflaði í kringum mig í óreiðu. Ég sá tilgang og leik tilverunar frá auga Gvuðs og brann út. Ég fór á bólakaf í rúmið ofan í sængina og hvarf aftur í það eilífa hvíta. Coltrane tók risaskref og ég var kominn heim. Yfir mig læddist gleymskan og sængin drakk líf mitt. Einn með öllu, saman í tímaleysi eyddi ég því sem leið einsog ár milljarðar, alheimar allstaðar sprungu fram og soguðust saman einsog blikandi augu. Eitt augað opnast og umlykur mig. Ég geng frjáls um rúmið og sé sólkerfi sem atóm. Og að mér læðist hverfuleiki tilverunar.
Ég er staddur í sama rúmi sem hafði gleypt mig lifandi. Önnurs konar gleymska hertekur mig og allt í kringum mig missir andann samstundis og það eina sem lifir er ég. Ég með alla mína veggi, steyptur í mót með plastaðri sýn. Heimurinn í gegnum sellófan. Fölur geng ég út einsog gína og geri það sem gera þarf. Gang-rænn og átómatískur. Lifandi dauður með rútínuna á róteringu.
ÞGJ
7 sept. 2009
Monday, September 28, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)